मरेको गोरु

नब्युँताउ मलाई, सुत्न चाहन्छु म

नउठाउ मलाई निदाउन चाहन्छु म

यो पृथ्वी हल्लिरहेछ, कहालि लागिरहेछ

आङ सिरिङ्ङ भैरहेछ, सुत्न देउ

सुत्न देउ मलाई सुत्न देउ

सबैथोक भुलेर सुत्न देउ

लठ्ठिन देउ मलाई लठ्ठिन देउ

चिन्तादेखि टाढा रहन देऊ

यो पृथ्वी डरलाग्दो छ

यी मान्छेहर भयंकर छन्, हिश्रक छन्

नछोउ मलाई तिमिहरु

तिमि मान्छे भनिनेहरुले

म मरेको गोरु हँ

सिनो भैसकेको गोरु हृुँ

सुत्न देऊ मलाई सुत्न देऊ

मलाई मृत्युमा तिमिहरुदेखि

उन्मुत्ति मिल्दछ

रद्दिको टोकरि

फालिइरहेको छु सँधै

अव्यवस्थित, घृणित , तिरस्कृत

रद्दिको टोकरिमा

कतै कोठाको कुनाबाट

कतै झ्याल अनि छतबाट

वा अन्तै कतै कतैबाट, जताततैबाट

एक रद्दिको टोकरिमा

हर पल , अर क्षण, हर बखत

अव्यवस्थित, घृणित ,तिरस्कृत

रद्दिको टोकरिमा

फालिइएको छु सँधै

अब्यवस्थित,घृणित , तिरस्कृत

रद्दिको टोकरिमा

गुरुजिको हातबाट ,छिमेकिको वाणिबाट

भकुन्ड्याइएको छु म

रद्दिको टोकरिमा

बटुवाबाट, पसलेबाट , साथि भनिनेबाट

थुकिइएको छु आफन्तबाट

मिल्क्याइएको छु नेताबाट,…

उहि रद्दिको टोकरिमा

कतिपय अवस्थामा

जागिर दिनेहरुबाट , भिसा दिनेहरुबाट

पदक दिनेहरुबाट , सम्मान दिनेहरुबाट

फेरि फालिन्छु म

हुर्याइन्छु लापर्वाहिपर्ुवक

उहि तिरस्कृत , अपहेलि, घृणित

रद्दिको टोकरिमा

लाग्छ,

रद्दिको टोकरि मेरो नियति हो

मेरो सपना अनि आकांक्षाको

चरमचुलि हो

मेरा आशा , विश्वास, भरोसा अनि

सोँचाइको गन्तब्य हो

वा भर्नौँ म रद्दिको टोकरिमा पुग्नाकै लागि

संर्घष्ा गरिरहेछु

वा भर्नौँ म घृणित हुन , तिरस्कृत हुन

पन्छिन र घचेटिनाका लागि

यो पृथ्विमा झुण्डिरहेछु

तर जेहोस् ,

रद्दिको त्यस्तो तिरस्कृत टोकरि

मेरो बासस्थान बनेको छ

मेरो गन्तब्य बनेको छ

लाग्छ,

मेरो साथि भनेको, दुःख-सुखको

यहि रद्दिको टोकरि हो

जसले मेरा हरेक सपना अनि

सोँचाइहरुलाई धरातलिय यथार्थबाट

र्हृर्ेन सिकाइरहन्छ , धकेलिरहन्छ मलाई

अनि पे्ररित गरिरहन्छ ।

फाल्गुन, २०६३

कागहरु

कागहरु,

ज्ाताततै, जहिल्यै भेटिने कागहरु

काला कागहरु , छिर्केमिर्के कागहरु

म जता जान्छु , जता पुग्छु

त्यहिँ आई मतिर फर्कि कर्ुलन्छन्

काँ, काँ , काँ ।

लाग्छ कहिलेकाहिँ

यो देशमा , यो विश्वमा

कागको संख्या बढि भो

सगुन भन्दा अपसगुन बढि भएको

अनिष्ट भयो , प्रलय भएको

आपत पर्यो , विपत परेको

यिनै कागले गर्दा हो

यिनै चिल र गिद्धले गर्दा हो

हिजो टिभिमा हेरेँ

इराकि मरुभुमिमाथिको आकाशमा

यिनै चिलहरु , बाझहरु, गिद्धहरु अनि कागहरु

हृुल बनाई उढिराखेका

बाग्दादमाथि, बेबिलोनमाथि , टिक्रिटमाथि

मस्जिदमाथि, चौकिमाथि , बस्तिमाथि

बडो बेगसँग , बढो छरितोसँग

आफ्नो भाग खोस्नलाई लागिपरेका

आज पत्रिकामा पढेँ

सुडान, कंगो , सोमालिया, चादमा

यिनै कौवाहरुको हुल झिँगाझैँ मन्किरहेछन्

भोकै मरेका मानिसका लासमाथि

गोलिका सिकार भएकामाथि

अहो, कस्तो अमानविय,

कस्तो कु्ररता , कस्तो वर्वरता

यि कागहरु , यि गिद्धहरु कति रमाएका

थुइक्क यो संसार

यहि जन्मस्थान , यहि मसान

वैज्ञानिकहरु भन्छन्

यि कागहरु , यि गिद्धहरु, यि चिलहरु

जुनसुकै रुपमा पनि पाइन सक्छन्

यि र्सपबाट अनि

छेपाराबाट विकसित भएका हुन्

यि भेम्पायर बनि रगत चुस्न सक्छन्

आङ्गै सिहिङ्ग भएथ्यो मेरो

मैले सम्झेथेँ

मिडिल इस्टका छेपाराहरुलाई

अफि्रकाका र्सपहरुलाई

अनि अमेरिकाका भेम्पायरहरुलाई

शिव, कति अमानविय

कति कु्रर , कति वर्वर

सिध्याउने भए मानव सभ्यतालाई

यिनै कागहरुले

कागहरुको बासस्थान तपाईँ

संस्थानदखि पार्टिसम्म

महलदेखि पाटिसम्म

लेकदेखि ठाँटिसम्म

पाउन सक्नुहुन्छ

अब कहाँ बस्ने -

कहाँ छ सुरक्षित स्थल -

बताइदिनुहुन्थ्यो कि मलाई -

म उत्तरको खोजिमा छु

कृपया, सहयोग गर्न कन्जुस नगर्नुहोला ।

 

कृष्ण थापा

२०६३, फाल्गुन १२, शनिबार

A GaZaL

मेरा लागि तिमो्र मायाँ रात मात्र होइन हेर

च्ाोखो मायाँ लायको हुँ बात मात्र होइन हेर

नडराउ कत्ति तिमि विछोड हुन्छ कि भनि

मायाँ र्सर्धैँ सबैतिर घात मात्र होइन हेर

जिन्दगिको गोरेटोमा साथ तिमो्र खोजेको हुँ

केहि दिने यौवनको मात मात्र होइन हेर

जिन्दगिको सुस्साइमा गित पनि निकाल्नु छ

जिन्दगानि उढिजाने पात मात्र होइन हेर

तिमो्र मायाँ पाउँदामा चाहिँदैन अरु केहि

दिल सँगै खोजेको हुँ हात मात्र होइन हेर

९ गते , असोज, २०६३

सोमबार

Gazal 

Spring is here, let me jump

With no fear, let me jump

                     

It’s rare to smile in earth

With no tear, let me jump

Nobody should pull my leg

With no gear, let me jump

I’ll touch and kiss the clouds

With no shear, let me jump

Life is what I don’t know

With a cheer, let me jump

26^th March, 2007

between u and me

BETWEEN YOU AND ME
——————

there’s something between you and me
that gives me a sigh of relief
which tells me that you are mine
and i lay down in that belief

then i look into your eyes
those pots, full of love and care
makes me feel even delighted
when it gives me love to share

and when your lips touch mine
it sizzles to the core
and drifts my fears away
and makes me feel fine

oh! then i ask myself
what could it be?
i think it’s love
that’s between you and me

this is not my poem either. i picked it from nepalnews.com ’s forum

cyber love

You wonder why I自m here in the Orient, Because of this girl I met on the Internet; She left a message that we needed to chat, I really had to think for a moment as I sat; With her sincerity there was no real doubt, So I replied what do you want to talk about; That’s how we wound up getting started, She really made me feel so fainthearted; Writing was more intimate and intense, Feelings for her were getting immense; I could not help myself with this love, It had to be my fate calling from above; She had a lot of power of persuasion, This little woman who was asian; Before I knew I was westward bound, To find my queen and give her a crown; Finally meet my true love at the aerodrome, Knowing that no longer should I roam; For now there was true happiness here, And without any more strife or fear. this is not my poem.

love

You don’t love me, but ah! do I love you!

It kills me that right now you have another!

Each day I watch the antics of you two,

Happy hopping birds and say, why bother?

But I am chained to you as fish to sea,

Or as the moon to Earth, or Earth to sun….

The thought of letting go so tortures me

That I would rather let my anguish run….

I know that if I wait you will be mine,

Such love as this must sweep all walls away!

I am your natural light, and I will shine

Till due rotation turns your night to day.

Until then, this sorrow will remain:

My hope of joy must be my source of pain….

this is not my poem .

loneliness

Loneliness

When I wake up

I see complete darkness around me

And I try to drink water

But the water doesn’t flow

 

Try entertain myself

I go around for a walk

But the whole world is silent

I hear nothing

 

I go to the garden

To see flowers and insects

But I find guns, bones lying

There is no life

 

I cry, I scream

But noone comes and reply me

The trees, the birds and rivers

Are not within my sight

 

I see buildings are torn apart

Bridges collapsed, vehicles abandoned

Noone is there, nothing is there

I am alone

 

I find a notice

Dated around 21^st century

I look at my watch, its 25^th century

I’ve slept whole 2 centuries

 

I remember! There was war

Probably all died

Everything finished

But now I am seeing them awaking

 

The sun shone

The birds flew

The rivers, the trees, the frogs

The insects and men, all alive!?

 

Oh no, where am I?

Hell or where?

I don’t know, I’m confused

Please help me

   

Somebody, please help me

Why don’t you listen?

Reply me, look at me

Oh no, nobody helps, all inhuman?

 

I shout, I kick, and I punch

But nobody listens

They don’t feel me

And neither do I

 

I see blank faces

Walking like normal

But they are vacant, empty

They have no life!

 

Oh, I can’t believe it

I am alone here

They are only ghosts to scare me

But I am not scared

 

In a blink of my eye

Everything vanishes again

Except me

I was imagining in despair

 

I’m not dead

I feel like humans do

Now I want to die

For being lonely

 

The end of this world

Is beginning with my death

The mankind, the history, everything

Is going to terminate for long

    

subhakamana

hi everyone,

i  m krishna Thapa from Kathmandu. i am a 11th grader. i want everyone of you to write your articles here,if u like.this is a blog for of Nepali and English articles. it